سودای عشق

 

سپرده ام دل را به سودایت در هجوم رنگها و انبوهی سایه ها۰تنها نگاه توست که مرا به تماشای تصویر شقایق می خواند.

انگشت بر هر چه بگذاری به وی جان می شود.از صبح تا شب آواز عشقت جاریست.

خسته و نالانم و همه با هم بیگانه اند و اما تو و ای یار چه هنرمندانه نقش مهربانی را بازی می کنی و مرا همواره از ظلمتکده تنهایی به در می آوری؟

حالا که با هم و در کنار هم هستیم همه چیز را در وجود هم احساس می کنیم.آنچه از یکدیگر می خواهیم در چشمانمان نقش می بندد و ما بی اختیار به احتیاجی که به هم داریم در وجودمان حس می کنیم!!!

شعر

 

 بازوانم را نوازش کن به انگشتان خویش            تا در آغوشت رود چشمم به خواب نیمروز

 راز عشق خویش را آهسته خوان در گوش من      جستحو کن عشق را در گرمی آغوش من

 سایه گیسوی خویش را از رخ من وا مگیر         جز به آغوش چمن یا دامن من جا مگیر

 عشق من بازیچه روح هوسباز تو نیست         خویش را با عشق من اینگونه به پروا مگیر

 مست کن امروز ای گل از نوازشها مرا             تا نماند فرصتی از بهر خواهشها مرا

 دست سردم را میان دستهایت گرم کن               گرم کن دست مرا آتش به جان شرم کن

 با فشار دست خود سوگند ده عشق مرا             با نگاه گرم خود افسرده دل را نرم کن

 بر تن خود تاب ده تاب از دو گیسو باز کن        چین بر ابرو زن مرا آگه ز رسم ناز کن

 

همچو فرهاد بود کوه کنی پیشه ما

کوه ما سینه ما ناخن ما تیشه ما

                                      شور شیرین ز بس آراست ره جلوه گری

                                       همه فرهاد تراود ز رگ و ریشه ما

بهر یک جرعه می منت ساقی نکشیم

اشک ما باده ما دیده ما شیشه ما

                              عشق شیریست قوی پنجه و می گوید فاش

                             هرکه از جان گذرد بگذرد از بیشه ما

حرف دل ...

 

 

خوشا مرغی که در کنج قفس با یاد صیادش           چنان خرسند بنشیند که پندارند آزادش

 

نمی گویم فراموشش مکن گاهی به یاد آور          اسیری را که می دانی نخواهی رفت از یادش

آزار دل

 

 در راه وصال تو به سر گر هوسم نیست         افتاده ام از پای و بدان دسترسم نیست

 در دام تو افتاده و بیگانه ز خویشم                آزادی از این دام به عمری هوسم نیست

 هر ناکس و کس می کند آزار دل من               با آنکه به گیتی سر آزار کسم نیست

 گلزار جهان خاطر ما را نگشاید                     گیتی به صفا بخشی کنج قفسم نیست

 تا باده کند بی خبرم از غم هستی                   جز ساغر و می هر نفسی هم نفسم نیست

 ای زود گذر قافله عمر از این پس                  دنبال تو فریاد وفغان چون جرسم نیست

 افسوس که بر ناله جانسوز ((مشفق))              جز این دل حسرت زده فریاد رسم نیست

 

(( شعر از مشفق کاشانی ))

 

---

 

برای او که هرگز بر نمی گردد...

 

  دیگر به خلوت لحظه هایم عاشقانه قدم نمی گذاری...

  دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است که نمی بینمت...

  سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام...

  من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبورانه گذرانده ای؟

  من نگاه ملتسمم را در این واژه پر کردهام که شاید...

  دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است.

  و دستهایم بیش از هر زمان دیگر نام تو را قلم می زنند.

  و در این سایه سار خیال با زیباترین رنگها چشمهایت را به تصویر می کشم.

  می خواهمت هنوز! گاه چنان آشفته و گنگ می شوم که تردید در باورهایم ریشه می دواند.

  می خواهمت هنوز حتی اگر دستلنت مرا جستجو نکنند...

  هیچ بارانی قادر نخواهد بود تو را از کوچه اندیشه هایم بشوید.

  و اینها برای یک عمر سر خوش بودن و شیدایی کردن کافیست.

  به گمانم در ورای این کلمات می خواستم بگویم که:

                               دلتنگت شده ام به همین سادگی....

 

دو عاشق...

شعر... ( در آخرین لحظه ها به یاد اولین روزها... )

 

                                                 گوش به فرمان دل

 

  دست در دست تو و گوش به فرمان دلم

                                                                  تو به هر گوشه كه خواني بروم ، دم نزنم

  گر مرا نيست بخواهي، ز ازل نيست شوم

                                                                 دل به فرمان تو دادم ، لحظه اي پس نروم

  دل كه آغشته كنم بر رخ تو

                                                                 گر تو سنگم بزني از لب ديوار تو من پر نزنم

  گر تو صياد شوي در طلب صيد روي

                                                                 من تو را صيدم و از تيرگهت درنروم

  دل به دريا بزنم نغمه دل گوش كنم

                                                                 يا كه اين نغمه فراموش كنم بر سر خود ره بروم

    دل پر درد من از عشق تو مجنون گشته

                                                                 گر تو مجنون نپسندي هر چه خواهي بشوم

  گرچه ساكت كنم از دل طلب روي تو را

                                                                  از تنم جان برد، ياد تو از دل نبرم

                                

درد دل

 

 

ياور هميشه بهارم

 

نگاه كن من چه شبنم وار به استقبال برگهاي خزان مي روم.

 

هراسم نيست از اين سرماي ويرانگر ، براي تو من عاشقانه مي ميرم .

 

تو ...

 

 

      مي گويم از تو ، از تو ،اي شادترين ،تازه ترين ،نغمه عشق.

 

    نو كه سرسبز ترين منظره اي، تو كه سرشارترين عاطفه را نزد تو پيدا كردم.

 

    و تو كه سنگ صبورم بودي، در تمام لحظاتي كه خدا شاهد غصه و اندوهم بود.

 

   به تو مي انديشم و به تو مي بالم و از تو مي گيرم ، هر چه انگيزه درونم دارم.

 

   من در آندم كه تو را نزد خود مي بينم،  بهترين آرامش و احساس نياز در دلم مي جوشد.

 

    دوستت دارم از همين نقطه خاكي.

 

حسرت

 

 بيچاره چشمهاي خواب نديده و قلب دلتنگ من  .

 

خوش به حال چراغهاي خاموش، خوش به حال خواب كه مي رود و جاري مي شود.خوش به حال آنان كه

 

 بي انتظارند و آرام . . .

 

 بيچاره چراغ روشن من .كه شعر مي بافد و مي گريد.

 

بيچاره رود گريان انتظار كه از تو تا من گسترده شده ،

 

 بيچاره چشمهاي خواب نديده و قلب دلتنگ من  .

 

 

 

 

من درون باغچه عشق تو همیشه بهاری کاشتم که هرگز روی خزان را نبیند.

 

من غبار دل را از روی تاقچه دلم تنها با یاد تو می زدایم

 

 و سودای این عشق را تنها به امید وصل تو گلستانی می کنم.

 

من غنچه ارغوانی عشقی را که با هجران تو به زردی گرائیده بود

 

با دل خونین خویش آمیختم تا دوباره به رنگ سرخی غروب در آید

 

و دو باره او را به طلوع عشقی آفتابی قسمش دادم. عشق من...

 

می خواهم ببینمت...

 

 

رو یا های من سلام.

 

حالت را از اشاره آسمان پرسیده بودم

 

که ابر ها پا سخش را بریدند.

 

می خواهمت ببینمت

 

آنجا که نشسته ای چشمهایت را ببند.

 

 

نصیحت...

گلی از شاخه اگر می چینیم برگ برگش نکنیم و به بادش ندهیم.

 

لا اقل لای کتاب دلمان بگذاریم.

 

 و شبی چند از آن را هی بخوانیم و ببوئیم و معطر بشویم.

 

شاید از باغچه کوچک اندیشه مان گل روید.

 

متن از دوست عزیزم " نازلی "

 

دلم آشفته آن مایه ناز است هنوز

 

                                                مرغ پر سوخته در پنجه باز است هنوز

 

جان به لب آمد و لب به لب جانان نرسید

  

                                                 دل به جان آمد و او بر سر ناز است هنوز

 

گرچه من بیگانه ز خود گشتم و بیگانه ز عشق

 

                                                یار عاشق کش و بیگانه نواز است هنوز

 

          

                                                  

 

تنهایی

 تنهايي ام از برايم افسانه می گفت:
       پر از شيدايي زمانه ؛لبريز از افسونگري جانانه
       ومن غافل ماندم از گذر عمر؛ در كنار جويبار زمانه؛ تنها سراپا گوش ايستادم.
       روزگار همچنان مي نوشت از سرنوشت  و من كم كمك شدم افسانه...
       من در خيال خود خواستم آن رود خروشان باشم و جوانيم سنگهاي صيغلي خفته در
      بستر روزگارگشت.
       اما من تنهاهمان  افسانه ام از ان روزها و رودها ...
       با خاطراتي خيس كه ديگر با چشم جان هم خوانده نمي شوند.
       من همان روزها هم افسانه اي كهنه بودم كه
       بارها و بارها در گذشته هاي دور نوشته و فراموش شده بودم و
       غافل از تكراري جديد ؛از بوي ماندگي تنهايي؛ سرمست مي شدم و خيره در چشمان
      معصوم يك رود از   برايش افسانه مي گفتم و افسانه مي گفت... :
       افسانه ي قديمي زندگي را...

درد دل

 

 روز ها روی نیمکت کنار پنجره می نشینم

 آه سکوت عجب صدای دلنشینی دارد و اینک افکار

 من تا اوج آسمان پر پرواز گشوده و تمام نقاط زمین را

می نگرد که شاید دلربایش را پیدا کند . شاید به دنبال صدایی

است که سکوت را بشکند اما کجاست آن دلربا و کجاست آن تک سوار

بی ریای دل؟ و اکنون به اطرافم می نگرم تا شاید تو را بیابم .آری

افکار پریشان و نگاه محزون من به دنبال توست . کاش می توانستم

 در تلاطم امواج نور تو را دریابم . کاش از تو لبریز بودم اما افسوس

نمی دانم به کدامین گناه خدا تو را از من گرفت ، نمی دانم کدامین

لحظه خطایم را خدا نبخشید. دلم از غصه هوای فریاد دارد و چشمانم

ردای اشک بر خود پوشیده ، ای همیشه سبزم، چرا نمی آیی؟

چرا مرا در آوار غم رها کرده ای ؟ به چشمان اشک آلودم

نگاه کن در میان اشک های خود تو را جستجو می کند

آه ای سبزترین آیه زندگیم اگر تو اراده کنی و اگر تو

بخواهی آن خواهد شد که خواهی . و ای یار بی پروای من،

 دوستت دارم . اکنون قلبم برایت تنگ است و می دانم که می دانی

 که بس سخت است دلتنگی و دشوار است بی تو لحظه ها را پیمودن ،

و احساس واژه ی سختی است که گفتن نتوان و با انکه زبان گفتنم

نیست اما با جمله ای کوچک و تهی از ریا بیان می کنم: 

                       "  تو را دوست می دارم "

 

 

دلتنگی

امشب باز از دلم برايت مي نويسم ‚ شايد وقتي بغضهاي گره خورده مرا با باران ببيني بتواني يك ستاره روي آسمان تاريك نقاشي ام بگذاري.

خسته ام ! خسته از تنهايي‚ خسته از انتظار‚ خسته از نبودنت‚ با خويش خلوت كرده ام و در سكوت براي دل خود مي گريم كه تو از مني و تو را براي خودم و قلبم ندارم.

تمام شب را با ماه مي مانم ‚ تو را فرياد مي زنم در عمق سكوت شب‚ فريادهايم گم مي شوند ولي تو پيدا نمي شوي تو برايم مفهوم بودني‚ تو برايم شقايقي هستي كه دلت آئينه غمهاست.

فريادي بي سكوت ‚ فصلي بي خزان و بامدادي بي شام را با تو احساس مي كنم.

اگر تو نباشي ‚ بي تعارف و بي مبالغه بگويم ‚ همه چيز طعم زهر خواهد داشت. اگر تو نباشي چه در كنار پنجره بايستم ‚ چه در شبستاني بي نور بنشينم ‚ اشتياقي به ديدن آفتاب ندارم.

 

دوري تو را ساده و صادقانه بگويم :   

                                                    حتي به اندازه يك نفس كشيدن تاب ندارم .

یک خواسته ...

 

 

عزيزم ...

 

 بگذار دسته هاي گل سرخ بر قدومت نثاركنم .

 بگذار دردهاي شكفته در قلبت را با اشك چشمانم پرپر كنم.

بگذار دستهاي عاشقت را بوسيده و سر بر سينه پر مهرت گذارم.

اما نگذار تو را غمگين و گريان ببينم.

فقط برای ...

 

 ای جان و دلم :

 

روزيكه ديد گانم تو را بجويند ...

روزيكه دستانم تو را احساس كنند ...

روزيكه بوسه هايت بر من آب حيات بخشند ...

روزيكه بدن سرد و بي روح مرا با بدن خود محشور سازي ...

روزيكه عاشقانه مرا در آغوش بگيري ...

روزيكه بعد از مدتها‚ عشق از لبانت جاري گردد ...

روزيكه عاشقانه بر دستانت بوسه زنم ...

روزيكه بدانم تا ابد مال من هستي ...

                                                 

                                                        “  روز ميلاد من است “

 

در دل شب ... در تنهايي دل ... در خلوتگه راز گل شب بو ...

 

 آن زمان كه دلتنگي در غياب تو به دل من فشار مي آورد. تنها خيال تو از پاشيده  شدنم

 جلو گيري مي كند.

 

آن زمان كه در مرغزار اميد پر كشيدم تا بار ديگر از عشق دور باشم.قلب مهربان تو آمد و مژده روئيدن آورد.

 

من با تو معناي زندگي ‚ مرهم درد و تمناي عشق واقعي را يافتم ...

 

تو شدي همه چيز ... با لاتر از عشق ‚ قدرتي كه روز به روز شيفته و مجذوبش شدم.

 

هرگز حاضر نبوده و نيستم دردي برچهره ات ‚ گريه تلخي بر ديدگانت و غروبي بر چشمانت ببينم .

 

در سكوت پيوسته نام تو را فرياد مي زنم ‚ زيرا كه نام تو با نفس من عجين گشته است.

 

اي گوهر با وفاي زندگييم :   " تو را من دوست مي دارم. "